Bir sen vardin.

Her üzüntümde hic tereddut etmeden güvenip ilk sigindigim kisi.

Herseye ragmen hala senin oldugunu bilmek bana hep iyi gelirdi.

Cok sey yasandi, cok sey bitti, gitti ikimizden ama sen hep vardin.

Ben buna inandim..

Her düstügümde gelebilecegim tek kisiydin.

Beni birtek sen teselli edebilirdin.

Senin sadece ‚üzülme’ demen yeterdi, dunyada ki diger bütün güzel sözleri silip atabilirdi.

Cünkü senin icten söyledigini bilirdim, hissederdim ben.

Söylediklerinin gercekligine inaniyordum ben.

Sen zaten hayatimda ki en gercek güzelliktin.

Senden baskasi bu kadar deger vermedi bana, hayatim boyunca da bu kadar deger veren olmaz dedim. Ben bu konuda kimseye güvenmedim.

Uzaklarda da olsan senin bir yerlerde olman yetti.

Ama sanirim cok hayalperestim..

Hep böyle kalacak sandim.

Hep benim kalacaksin, gitsemde kaybetmicem sandim.

Bak yine yalan oldu hayalim.

Ama ben bu yalana cok fazla baglanmistim.

Sende benim yerim yok artik, bunu anliyorum. Sana kizmiyorum.

Sana yasattigim onca kötü seye ragmen sen hala benim iyiligimi düsünürken,

hala sorun cikarip duran bana cok bile katlandin.

Olmasi gereken oldu sanirim artik. Zaten amacim seni benden kurtarmakti.

Sende biliyorsun zarardan baska birsey degildim güzel kalbine.

Ben aliskinim zaten kaybetmeye, ayaga kalkip kalkip yeniden düsmeye.

Sen varken kalktigimda tutundugum bir dal vardi, en azindan bir daha düsmemi geciktiren. Onuda kirdim sonunda.

Korkuyorum simdi senden öncesi gibi olmaya

O bosluga yeniden düsmeye..

Cok uzun zaman oldu elime kalem alip kagitlara bir dunya doldurmayali..

Sen varken unutmustum harflere cekirmeyi cigliklari

Ve yine sen sebepsin simdi yeniden yazilarin icinde bogulmama

Korkuyorum yine senden öncesi gibi olmaya

Ama sen en büyük mutluluklari hakediyorsun.

Senden fazla hic kimse haketmiyor güzel seyleri

Sen bensiz daha iyi olacaksin, tipki benden önceki hayatin gibi,

hayatina girip mahvetmeden önceki yasantin gibi.