Aci cekiyorum ve bu sayede hala yasiyor oldugumu biliyorum. Yapayanlizim, yanimda olan sadece dostum sessizlik.
Havam zehirle dolu, ve sarhos gibi bakiyorum elime sadece, benden kontrolsuz kaleme gittigini gördügümde.
Bagiran harfler olusturuyor kalemim, yazdiklarim cigliklarimin sonucu..

Benden olusan berbat bi görüntünün sadece bir parcasiyim.

Biseyler düsüncelerimi yönetiyor, bu düsüncelerde yazan elimi. Simdiye kadar cok sey yazdim ama kimse bilmedi.

dünya insana hakkettigini verir mi?

Kalemim kirildi ama yinede yazmaya devam ettim. Hic söylemedigim kelimeler intikam aliyor simdi benden.
Cünkü hafizamin kalemleri kirilmiyor. Agzimdan cikmaya cesaret edemeyen bütün kelimeleri yazdim parmaklarim kan toplayana kadar.
Cünü sen benden gittiginde konusmaya gücümde gitti, Kendi kendimi susturmak icin agzimi tikadigim bisey gibi.. ve iste o gün hayatim sislerle doldu.
Bütün duvarlari kendim renklere boyadim, heryere adimi yazdim, binlerce ve belkide daha fazla.. Taslarla cizdim o duvarlari sonra.

Okulda siralara, sokakda banklara, her firsatda kagitlara.. Simdiye kadar cok sey yazdim.
Bagirmak istedim ama sustum ve yazdim ve susuyorum ve yaziyorum hala.
Simdiye kadar hic yazmadigim bir kelime yoktur, ama hic söylemedigim 3 kelime var, onlar sadece senin icin.
Sana hic söylemedim ve bunun pismanligini korkunc bir sekilde yasiyorum simdi.
Evet pisman oldum yani acimi anlattim.
Sen vazgectin yani ben acimi yazdim.

Göz kapaklarimin üstündeki ölüm öncesi yorgunlukla yaziyorum..,
Kagida karsi teshirci gibiyim, kagida kimselerin görmedigi en acik halimi göstermeye calisir gibiyim.

Kurtulus umuduyla yaklastigim insanlarla konusamadim cogu zaman sonradan istediklerimi.
Hala lanet ediyorum kendime, bana herseyiyle gelen birine, cok sey anlatmak istedim, onu uyarmak istedim ama zaman yetmedi.
Dogru dürüs konusmayi basaramadim o yüzden artik hicbisey konusmuyorum.

Bos ve sessizce yatarken yatagimda, beyaz bir kagit gibi ucuyorum sanki odamda. Haraket etmeye gücü yok bedenimin.
Kafami cevirdigimde hemen yanimdalar binlerce derin düsüncenin kelime sekline getirilmis haliyle yazilmis kagitlar.
Eger yazarsan onlar konusur.
Yirtip attigim cöpkutusunda olanlar bile bagiriyolar.
Duyuyormusun? Senin adini mirildaniyorlar baaak!

Tek kelime uykumdan uyandigimda kalbimde olusan kanlara sebep.
Susupta dikkatlice dinlersen belki sende duyabilirsin uyurken bile beynimin neler yazdigini.
Simdiye kadar cok sey yazdim ama kimse duymadi.
Yada duydun mu?

Sarkilar, düsünceler, kelimeler.. artik beni rahat birakin!
Beni yanliz birakin!

Bagirmak istiyorum ama savasmaktan cok yorgunum. Düsüncelerimden kurtulmaya calisirken düstüm yine yazilarimin icine.
Korku icinde farkettim ki artik insan degilim. A ve Z arasinda SIKISIP KALMISKEN farkettim ki ben 30. harftim.
Bütün alfabe bana karsiydi bana bakiyolar ve alay ediyolardi.
Cümleler benim cümlemin bile kurulamicagini söylediler ve beni terkettiler.
Sonrada bir anlam sekline büründüler.
Ve ben bütün hayatimi okuyabiliyordum.
Sonra uyandim ve sanki hic bisey olmamis gibi davranmaya devam ettim.

Inanc  geceleri insanin kalbini sicak tutar. Orasi kesin.
Ve bende kendimi güvencede hissetmek isterdim.
Ama ben tek basima acilarimla bogusurken tanri nerdeydi?
Bu yeterince acik biseyleri anlatmak icin..
Ve bu yeterince gercek kendini buna karsi savunmak icin.

Ve sanki bütün kelimeler bana karsi gibi yaziyorum ve savasiyorum senin icin dogru kelimeleri bulana kadar.
Sonunda bakiyorum bütün yazdiklarima, ve bütün kagitlar bombos.

Bugün hersey ortaya cikmali, bütün yazdiklarim ve bütün olduklarim..
Yazdim, yaziyorum seni kagida cizer gibi.. Kalemle kagida dokunusum yüzünü oksar gibi..
Saatlerce nekadar üzgün oldugumu yazdim
Sana söyleseydim bizim icin bi cok sey bosa gitmemis olacakti.
Cok gec!
Ne kaldi?

Bugün seni cok düsündüm, düsündükce agladim, agladikca aci cektim
ve gözyaslarimla bu yaziyi yazdim.