Kar yagiyor. Hem de lapa lapa.. Insanin cocuk gibi karlarin üstüne oturup oynayasi geliyor. Ne zaman kar yagsa aklima cocuklugum geliyor. Ne zaman cocuklugum aklima gelse gözlerim doluyor. Sonra cocuklugumu düsündügümde sadece üzüldügüm icin bir daha üzülüyorum.

Daha 5 yasinda, ilkokula yeni baslamistim. Abimde benimle ayni okula, 5. Sinifa giderdi. Türkiye ye yeni gelmis ve henüz düzeni oturtamadigimiz icin babaannemlerle köyde yasiyorduk. Okula cok uzakti. Otobusle gidip gelirdik. Otobusten indikten sonrada en az yarim saat yolumu vardi eve kadar. Ve her yol yokus. Cocukken insan korkusuz oluyor. Büyük insanlar korkardi benim yaptiklarimi yapmaya, o karanlikta o yollardan yürümeye. Cocuk aklima hic kötü bir sey gelmezdi o kadar tehlike icinde. Belki de bütün bunlar normalmis gibi gösterilmeye calisildigi icin „aile“ görmem gereken insanlardan.

Bolu’nun kari meshurdur. Hic beklenmeyen bir anda bastirmisti. Benim bolu’da ilk günlerim, pek aliskin degilim. Okul cikisi kar belime kadar olmustu nerdeyse. Otobusle eve gidene kadar o kadar cogalmis ki karlarin icinde kaybolmaya baslamistim. 5-10 dk yürüdük köprüye kadar. Ben bitmisim. Abim yanimda, dayanamadi. Beni sirtina aldi. O da daha ilkokul 5. Sinifa giden, ufak tefek, ama büsbüyük bi adamdi. Köprüden sonra baya uzun bi yokus gelir. Oradan normal sartlarda bile cikmak zaten yorucudur. Kar karsidan yagiyordu yüzümüze dogru. Abim bu sartlar altinda beni de sirtimdaki agir cantayla sirtina alip o yokusu cikti. Tam ciktiktan sonra “ayakkabin nerede” diye sordugunu hatirliyorum. Ayakkabimin teki cikip düsmüs. Ayaklarim öyle donmus ve uyusmus ki, birak ayakkabimin düstügünü, ayaklarimi hissedemez hale gelmisim. Cocuk akli iste, abim ayakkabiyi aramaya gitti. Sanki ayakkabinin faydasi olacakmis gibi. Ben donmaya baslamistim bile, gözlerim kapaniyordi. Ahmet amca vardi yanimizda. Zaten okul ve is cikisi ayni saatlere denk gelir ve ayni otobuse bindigimizden eve genelde kalabalik sekilde giderdik.  Abim beni Ahmet amcaya birakti ve o zar zor ciktigi yokustan köprüye kadar geri gitti ayakkabiyi aramaya. Kar o kadar hizli yagiyormus ki, elleriyle actigi yerlere saniyesinde kar doluyormus zaten. Ben aslinda gerisini hatirlamiyorum. Basim düsmüs omzuna, beni artik öldü sanmislar. Kendime geldigim ani hatirliyorum. Daha dogrusu ayaklarimdaki korknc aciyi ve basima toplasan merakli insanlari. Üsüyen elleri sicak suyla yikadiginda bile agrir. Benim buz tutmus bacaklarim, ayaklarimi sobaya dayamislar. Her köyde bi cok bilmis kadin doktur muamelesi görür. Bizim köyde de Huri teyzemiz vardi. O acimin icinde bir de onun „vah yavrum.. az daha disarida kalsaymis donup ölecekmis kizcagiz“ dedigini hatirliyorum.

Simdi ki durumumu düsünüyorum. Artik cok az kar yagan, yagincada cabuk kalkan bir yerde yasiyorum. Abimle düsman gibiyiz. Hayata karsi berabe savastigimiz abimle arami yine hayat bozdu. Ne bolu var, ne köy. Ne Ahmet amca, ne Huri teyze. Ne de o zaman ki ben varim artik.

Hicbir sey o günlerde ki gibi kalmadi.

Simdi düsünüyorumda, keske o gün ölseydim. Onlar benim ilk gercek cilelerimdi ve sonra hic eksik olmadi. O gün ölseydim daha fazla aci cekmeyecektim. 5 yasinda, melek olarak ölecektim.

Sonradan basladi bütün pislikler, baslamayacakti.

Sürekli daha cok boka saran bi hayati yasamayacaktim.

O gün ölseydim, ruhum bensiz daha mutlu olurdu.

Hem nasil ölecegimi secme sansi verseler ben donarak ölmeyi secerdim. Hicbir ölüm acisiz olmaz ama, iclerinden donarak ölmek en tatli ölüm galiba.

Sadece uykun gelir, engelleyemezsin, kapanir gözlerin, uyursun.

Uyanamazsin.